18. desember 2017

Eins gott að vera ekki að hafa of mörg orð með þessu:

Ég fékk annars póst frá ónefndum aðila í gær (vil ekki nefna hans hans, því pósturinn fjallaði um vandamál tengt jólagjöfum, og ekki ætla ég að fara að ljóstra upp einhverju svoleiðis, það gæti skemmt jólagleðina fyrir öðru fólki tengdu aðilanum), og hann, aðilinn, sagði mér frá því að fjölskyldan lægi á baki hans með þá spurningu – nei, annars: réttara að orða þetta svona: fjölskyldan stæði yfir honum frá morgni til kvölds, og æpti á hann: Hvaða bók? Hvaða bók viltu fá í jólagjöf! Segðu okkur: hvaða bók!!! En hann hafði ekkert svar á reiðum höndum, og þess vegna sneri hann sér til mín. En ég gat ekki hjálpað honum. Mér datt bara ekki ein einasta bók í hug, ekki einu sinni mín eigin bók, því varla ætlaði ég að hvetja hann til að beina þeirri ósk til fjölskyldunnar að hún gæfi honum í jólagjöf bók sem hann átti nú þegar. Ég einfaldlega stóð á gati. Ég nefndi einhverjar bækur út í loftið, einhvern veginn alveg hugsunarlaust, og fljótlega fann ég að mig var farið að sundla, ég hálfpartinn riðaði til falls; og það var þess vegna sem ég greip til þess ráðs að setja lagið með Louis Armstrong á fóninn – reyndar ætlaði ég að setja annað lag af þessari sömu plötu með lögunum eftir Fats Waller (Ain´t misbehaving, þar sem eitthvert fínasta trompettsóló í sögu trompettsins er að finna), en ég var orðinn svo ringlaður í höfðinu, eftir að hafa reynt að láta mér detta í hug einhver bókartitill sem hinn ráðvillti „spurnaraðili“ gæti stungið upp á við fjölskyldu sína að hún gæfi honum í jólagjöf, að ég ýtti óvart á þetta lag, Blue turning grey over you; og þess vegna hljómar það hér, en ekki hitt lagið með sólóinu sem ég nefndi.

15. desember 2017

Dýrin í skóginum geta aldrei öll orðið vinir. Það hef ég séð í augum hins bengalblandaða Vasily, þegar hann horfir á eftir spörfuglinum eða músarrindlinum, og ræður ekki við sig. Ég myndi aldrei treysta dýrinu fyrir að láta fuglinn í friði – en þegar Basil er í sveitinni, þá er hann með ól um hálsinn, og úr ólinni hangir bjalla; svo er hann líka mest innandyra, þar sem fuglarnir eru ekki. Þegar ég las eftirfarandi orð Símons Vestarr í Kjarnanum áðan, þá spurði ég sjálfan mig hvort ekki væri ráð að láta ákveðna stjórnmálamenn hafa eitthvað um hálsinn á sér.

„Að kalla Bjarna Ben drullu­sokk er ómál­efna­legt og óhjálp­legt. Að kalla hann Pana­ma­prins er kannski líka óþarfi. En að kalla hann spillt­an? Það er ósköp ein­fald­lega sann­leikur sem all­ir lands­menn eiga rétt á að fá að vita. Mál­tækið seg­ir: oft má satt kyrrt liggja. En það á ekki við um heil­indi stjórn­mála­manna. Og hér komum við að lýð­ræð­is­legum þroska íslensku þjóð­ar­inn­ar.

Bak við heift­ina í íslenskri stjórn­mála­um­ræðu er raun­veru­leg neyð fólks sem sam­fé­lag okkar hefur brugð­ist. Við strokum þá neyð ekki út með því að láta Katrínu vera kurt­eisa við Bjarna eða með því að festa upp platta sem á stend­ur: „Öll dýrin í skóg­inum eiga að vera vin­ir.“ Raun­veru­leg sam­ræðu­stjórn­mál byggj­ast á gagn­kvæmu trausti og Sjálf­stæð­is­flokk­ur­inn er ekki trausts­ins verð­ur.“

(S. V., Kjarnanum, 14. des.)

En hér (á eftir myndinni úr Valhöll, Háaleitisbraut) kemur músík dagsins: La Mourisque eftir Tylman Susato – ég eignaðist þetta nýlega á disk, í þessum sama flutningi Davids Munrow og félaga í The Early Music Consort of London, og þetta vill ekki fara af fóninum.

En nú að gærdeginum. Mig grunar nefnilega að það sé að fæðast sería (hugsanlega jólasería – það á eftir að koma í ljós). Ég fór á pósthúsið í gær (til að senda henni Olgu bók; hún býr í London), og í sömu ferð fór ég í fiskbúðina – allt þetta fótgangandi (bara svo það sé á hreinu); og hvað færði þessi ferð mér annað en gleðina yfir að hafa sent pakkann, og hinn ferska þorskhnakka? Hún færði mér strik á himni. Auðvitað flaug að mér að segja prik á himni – hverjum hefði ekki dottið það í hug? – en ég hélt aftur af mér. Í bakaleiðinni úr fiskbúðinni tók ég mynd af tveimur strikum á himni. Fyrra strikið birtist mér fyrir tilviljun, þegar ég var að taka mynd af Apótekinu og Bleksmiðjunni við Gullteig; seinna strikið varð á vegi mínum vegna þess að ég var að skima eftir fleiri strikum á himni. Ég var staddur á brúnni, þaðan sem ég tók líka mynd af Esjunni – kannski birti ég þá mynd síðar; hér er hvorki staður né stund fyrir hana.

14. desember 2017

Enn og aftur fer ég í huganum til laugardagsins sem var. Var tilraun hins óþekkta bílstjóra til að koma mér út af veginum ef til vill þaulúthugsuð? Hafði hann komist á snoðir um ferðir mínar – ferðir mínar og Vasilys (þetta held ég að hljóti að vera áhrif frá Pnín-lestri augnabliksins – ég er ekki viss um að Basil sætti sig við breytta mynd af nafni sínu) – og að hann, bílstjórinn, hafi vísvitandi beðið eftir okkur við veginn? Fannst honum nóg að ég hefði ekið gegnum Reykholtssveit – að ég hefði enga ástæðu til að fara lengra en það? Mig undrar hversu mikið fólk leggur á sig til að ná markmiði sínu. Í þessu tilviki hefði viðkomandi kallað það sama yfir sjálfan sig og hann ætlaði mér – hann eða hún hefði ekki farið lengra í sínu eigin lífi, hvorki aftur í gegnum Reykholt eða lengra í burtu frá Reykholti. En það er augljóst að hann eða hún (einhvern veginn held ég að þetta hljóti að hafa verið hann) hefur talið að lengra væri ekki ástæða til að fara. Ég kom hins vegar í veg fyrir að planið gengi eftir. En hugsanlega sat þessi „aðili“ fyrir einhverjum öðrum þegar við Vasily vorum horfnir úr augsýn, þótt líklega væri ég nú þegar búinn að heyra um það í fréttum.

Ég hefi annars ákveðið að hengja upp nokkrar myndir. En verð samt fyrst að taka fram að nú hefur Joan Cabanilles ýtt Milton Babbitt út af borðinu sem tónskáldi desembermánaðar; það gerðist í gær (þótt ekki fyndist tími til að greina frá því þá) – og ég er alveg viss um að það hljóti að fara vel saman að hlusta á tilbrigði Cabanilles við Fólíuna, og horfa á myndirnar um leið (gott ef tónlistin er ekki sérstaklega samin við þessar myndir). Hér er tónlistin:

Og hérna eru myndirnar. Fyrst er Tungl og krani, svo kemur Hús og bílar, og að lokum Strik á himni.

 

 

12. desember 2017

Það kemur að því að ég sest inn í bílinn

sem bíður mín á stæðinu.

 

Eins og nágranninn í húsinu við hliðina

gerir á hverjum degi.

 

Hjá mér mun þetta gerast

aðeins einu sinni.

 

(Öfugsnáði, bls. 43)

 

Annaðhvort er það sjálfsvorkunn eða lögreglueðlið í mér – hugsanlega hvorutveggja – en ég er enn að reyna að sjá fyrir mér manneskjuna í jeppanum sem ók í veg fyrir mig (og aðstoðarmann minn) í Reykholtssveit síðasta laugardag. Hefði henni tekist það sem ég þykist vita að hafi ekki verið ætlunarverk hennar, þá efast ég um að ég væri að velta þessu fyrir mér núna – ég þykist reyndar líka vita að hefði svo farið að minn bíll lenti á hennar, þá hefði þessi tónlist (hér fyrir neðan) tekið að hljóma í kyrrðinni sem hlýtur að koma í kjölfar svo harkalegs stefnumóts tveggja ökutækja:

9. desember 2017

Samkvæmt yfirskrift bloggsins (þessa bloggs hér) breyttist gærdagurinn óvænt í hvíldardag. Sem hann var ekki. Ég hafði því ætlað mér að hafa þennan laugardag sem „virkan“ dag, en dagurinn í dag fór óvænt í ferðalag (einnar klukkustundar og fjörutíu mínútna) – hann hafði líka í för með sér tilraun óþekkts bílstjóra til manndráps af gáleysi; sá sem hefði dáið, hefði tilraunin tekist, var ég – og vegna þess að á áfangastað er mun kaldara en í þéttbýlinu, þá neyðast fingurnir til að viðhafa annars konar fingraleikfimi en lyklaborðsáslátt (til að ná í sig hita) – ég veit að þetta hljómar eitthvað mjög tvírætt, jafnvel óviðeigandi, en það er ekkert svoleiðis – auk þess sem mig grunar að áfallastreita spili inn í, að það sé hún sem dregur mann að lyklaborðinu, jafnvel þótt fingurnir ráði ekki við ásláttinn vegna kuldans sem umlykur þá. En maður á aldrei að gera ráð fyrir að komast heilu og höldnu á áfangastað (og Basil gerir það ekki heldur; hann var með mér í bílnum). En þegar það tekst – þegar maður nær á áfangastað – þá er líka ástæða til að gleðjast. Svo er annað: Þegar á mann er ráðist á maður auðvitað að taka þátt í árásinni – mér tókst það samt ekki í dag, vegna þess að árásin var svo óvænt. Hefði ég vitað af henni með hálfrar mínútu fyrirvara hefði ég hiklaust reynt að aka í veg fyrir sjálfan mig, eins og hinn óþekkti bílstjóri í Reykholtssveitinni. En þarna var bara enginn fyrirvari. Og nú er orðið svo dimmt að það hlýtur að vera kominn tími á smá Milton Babbitt. Því hann er ennþá tónskáld mánaðarins. Það sem hér hljómar held ég að hljóti að vera tónskreyting á þeim augnablikum sem líða eftir að reynt er að drepa mann af gáleysi (þótt auðvitað sé spurning hvort sögninni „að reyna“ sé ofaukið):

7. desember 2017

Ég var í gær eitthvað að tala um upplestra. Í dag ætlaði ég síðan að hneykslast á frétt sem ég sá í Guardian, um undirskriftalista sem verið var að safna til að krefjast þess að málverk Balthusar, Thérèse dreymir, yrði fjarlægt af vegg Metropolitan-safnsins í New York. Ég ætla að halda áfram að hneykslast á því, en samt að nota hið dýrmæta auglýsinga- og kynningarpláss sem mér býðst hérna á vefnum til að minnast aftur á upplestur fjögurra misungra manna í Stúdentakjallaranum í kvöld. Einhverra hluta vegna eru það bara „menn“ sem lesa í gluggalausu byrginu undir Bóksölunni (sem er þó væntanlega undir öðru rými en Bóksölunni) – reyndar er ákveðin ástæða fyrir því að engir kvenmenn eru með í hópnum, því kvöldið er skipulagt sem kynning á nýjum ljóða- og smásagna- eða prósabókum Bjarts, sem sagt ekki skáldsögum. Ef þetta væri skáldsagnakvöld, þá væri kynjahlutfallið að öllum líkindum ofurlítið „réttara“. En hér er tilkynning (að vísu hefur titillinn á bók Ragnars Helga eitthvað misfarist; hann á að vera Handbók um minni og gleymsku):

https://bokmenntaborgin.is/borgin/vidburdir?event=5a257cef9c07071d64c9bf5b

Hér er svo umfjöllun Guardian um hið furðulega mál sem tengist Balthus:

https://www.theguardian.com/artanddesign/2017/dec/06/new-york-metropolitan-museum-art-refuses-remove-girl-balthasar-klossowski-voyeurism-complaint

6. desember 2017

Trausti Jónsson, veðurfræðingur og áhugamaður um veður, birti í gær á bloggsíðu sinni færslu um ákveðið veðurfræðilegt fyrirbæri sem hann nefndi „öfugsniða“. Ég er ekki vanur að fletta upp á bloggi Trausta – vissi reyndar ekki af því – en mér var sent þetta í gær, stuttu áður en ég fór í Gröndalshús til að lesa upp úr ljóðabókinni Öfugsnáða. Í orðabókinni er gefin upp önnur mynd af orðinu öfugsnáða, sem er öfugsnoði; og á göngu minni út í Gröndalshús, í tungllýstri stillu meðfram Rauðarárvíkinni, með flöktandi norðurljósin yfir mér (sem var reyndar á bakaleiðinni; ég mátti ekkert vera að því að fylgjast með umhverfinu á leiðinni út í Gröndalshús, ég var með hugann fyrir lesturinn framundan), bjó ég til nýtt „öfugs-orð“ – það orð gæti hentað vel yfir börn sem stinga snuðinu vitlaust upp í sig: öfugsnuði. Nú man ég ekki hvort ég hafi einhvern tíma staðið mín eigin börn að því að setja snuðið öfugt upp í sig; en einhver börn, í sögu snuðsins, hljóta að hafa gert það. Þau börn eru öfugsnuðar. En hér er niðurlag Trausta í útskýringu sinni á hinum veðurfræðilega skánafna Öfugsnáða (eins og sendandi slóðarinnar orðaði það):

… austan- og norðaustanátt ríkjandi, hvöss undan Suðurlandi. Ofar er vindur mjög hægur (grænn litur) en þar ofan við vex vindur af suðvestri þar til komið er í kjarna heimskautarastarinnar í um 9 km hæð (300 hPa). 

Þessi breyting vindhraða og stefnu með hæð heitir „reverse shear“ á erlendum málum – sem ritstjórinn kýs að kalla „öfugsniða“ á íslensku. 

Hér má svo sjá færsluna í heild sinni:

https://trj.blog.is/blog/trj/entry/2207559/

Upplesturinn í Gröndalshúsi gekk mjög vel fyrir sig. Gesti mátti telja á fingrum beggja handa, og ef upplesarar sjálfir voru taldir með (þeir voru sjö) komust ekki mikið fleiri fyrir í salnum. Þannig að hálfpartinn lásum við höfundarnir fyrir fullum sal. Nú, svo er ekki meira með það. Ég gekk aftur heim í myrkrinu, og núna horfði ég á hverfandi ofurmánann yfir Rauðarárvíkinni, og á norðurljósin (með augum útlendinganna sem stóðu við Sólfarið), og ég blístraði nokkrar hendingar úr Speglunum Miltons Babbitt, tónskáldi desembermánaðar, og lofaði sjálfum mér því að þegar ég kæmi heim myndi ég setja Joan Cabanilles á fóninn (til að hann lægi ekki alveg óbættur hjá garði – úti í vegkantinum, eins og E orðar það) – ég myndi síðan hugsa um allt sem ég hafði gert yfir daginn, og líka það sem ég hafði gert áður (og ekki gert – aðallega það), síðustu þrjá til fjóra áratugina – jafnvel það sem ég hefði í hyggju að gera síðar. „Að gera síðar“? Það eru heldur betur verkefni framundan: upplestur á drengjakvöldi Bjarts í Stúdentakjallaranum á fimmtudagskvöld, og Gljúfrasteinsupplestur á sunnudag klukkan fjögur. Þar með eru upplestrar fyrir jól upptaldir, nema að mér verði boðið að lesa upp í Valhöll við Háaleitisbraut, eða í Jólagarðinum í Eyjafirði – á þessum tveimur stöðum hef ég aldrei lesið upp. Aldrei. Aldrei nokkurntíma.

 

5. desember 2017

Aðstoðarmaður minn Basil hafði í nokkra daga í heimsókn hjá sér annan aðila af sömu tegund, en nú er sá aðili farinn til síns heima, og Basil er hvorki mönnum né dýrum sinnandi (hugsanlega þó dýrum, en þau er bara ekki að finna í neinu magni þessa stundina). Hann fæst ekki einu sinni til að aðstoða mig við skrifstofustörfin. Blöðin sem þjóta út úr prentaranum vekja ekki lengur áhuga hans, alveg sama þótt á þeim sé að finna glæný paragröf, eða brakandi ferskar línur um fánýti mannlegs lífs. Hans eina huggun er að hlusta á tónverk Miltons Babbitt, líklega vegna þess að hann skilur ekkert í þeim. Svipurinn í augum hans, þegar hann horfir á mig (líklega vitandi að það sama fer inn um mín eyru og hans), felur í sér þá spurningu hvort ég skilji eitthvað í þessu sjálfur. En það er sem sagt augljóst af þessu að Milton Babbitt heldur enn stöðu sinni sem tónskáld desembermánaðar (þótt Joan Cabanilles banki fast á dyrnar með sínum þriggja alda gömlu hnúum).

4. desember 2017

Það sem skrifað hefur verið með pennanum getur ekki einu sinni öxin höggvið burt (rússneskur málsháttur). Bara ef það væri svoleiðis. Hvert einasta orð (kannski ekki alveg hvert einasta) sem ég skrifaði fyrir helgi hefur nú verið fjarlægt af pappírnum – ég notaði til þess öxina sem ég geymi bakvið sjónvarpið.

2. desember 2017

Það verður að segjast eins og er að valið á tónskáldi desembermánaðar heppnaðist afar vel. Þá á ég við Milton Babbitt, ekki Joan Cabanilles (þótt valið á Babbitt varpi engum skugga á Cabanilles, sem ekki varð tónskáld mánaðarins mjög lengi, ekki nema í klukkustund eða svo). Mér er skapi næst að tala um þetta sem eins konar success. Á þeim sólarhring sem er liðinn frá því ég sendi tóndæmið með Milton Babbitt út á síðunni hefur enginn séð ástæðu til að kvarta – engin athugasemd hefur borist (ekki einu sinni frá þeim sem upphaflega kvartaði yfir Cabanilles, og fékk í gegn að Babbitt yrði fyrir valinu í staðinn). Við vitum öll að þögn er sama og samþykki, og allt það; en ég held að það liggi eitthvað meira að baki þessu – að ánægjan með Milton Babbitt sé dýpri en svo að hún verði einungis staðfest með þögninni. Mér finnst ég heyra (í gegnum þögnina) raddirnar sem lýsa yfir ánægju sinni – ánægjuraddirnar. Sem þó eru alls ekki svo háværar að þær yfirgnæfi tónlist Babbitts. Og þess vegna ætla ég að taka til annað dæmi úr smiðju hins bandaríska tónskálds, nokkuð lengra en hið fyrra, því fólk ætti ef til vill að hafa meiri tíma í dag, á laugardegi, heldur en til dæmis í gær, á föstudegi, þótt ég geri mér grein fyrir því að margir séu á fullu í jólaundirbúningi þessa stundina, og hafi kannski ekki nokkurn tíma, eða einbeitingu, fyrir annað verk af lengri gerðinni (sem þó er ekki mjög langt, ekki nema tæpar níu mínútur). Að þessu sinni munum við hlýða á Tónsmíð fyrir 12 hljóðfæri, sem Babbitt lauk við að semja árið 1948.

1. desember 2017 (aukafærsla)

Ekki nema klukkustund liðin frá færslu dagsins, og „kaflanum“ hefur borist kvörtun. Og það á fullveldisdegi Íslands, á degi nr. 2 í lífi nýrrar ríkisstjórnar Sjálfstæðisflokksins. „Einn“ er ekki sáttur við valið á tónskáldi mánaðarins, og „minn“ verður auðvitað að taka slíka athugasemd til greina – hvaða annað hlutverk hefur „hann“? Sá sem kvartar fer fram á að bandaríska tónskáldið Milton Babbitt sé tónskáld desembermánaðar, ekki Spánverjinn Joan Cabanilles. Ég kannast sjálfur ekki við að hér hafi áður verið valið eitthvert sérstakt „tónskáld mánaðarins“, og þess vegna skil ég ekki alveg hvers vegna kvörtunaraðilinn orðar þetta á þann hátt að „tónskáld desembermánaðar“ þurfi að vera Milton Babbitt. En mér er ljúft að verða við ósk hans (ábyggilega kominn í einhvers konar jólaskap). Ég ætla samt að hafa tóndæmið með Milton Babbitt úr jazzheiminum, ekki þeim „klassíska“ eða elektróníska, sem ef til vill væri „eðlilegra“; ég ætla að „setja undir nálina“ (var næstum búinn að segja undir fóninn) heila plötu sem skráð er á Bill Evans og hljómsveit, þar sem er að finna tónsmíð eftir Milton Babbitt, All set; hún er númer fimm, og hefst á 33. mínútu, plús átta sekúndur:

1. desember 2017

„… að allt mitt líf, og lestur gegnum tíðina, hefði miðað að því að þessi orð yrðu á vegi mínum; að þau yrðu mitt stríð og minn friður: hin eilífa spenna milli átaka og friðar; það sem maðurinn – og þar með ég – væri dæmdur til að lifa við: stríð og friður til skiptis; fyrst friður, síðan stríð, svo aftur friður, áður en stríðið skylli á með enn meiri þunga en áður …“

Stríð og friður:

Joan Cabanilles er tónskáld mánaðarins:

30. nóvember 2017

Í öllum fjölmiðlum einhverjar falskar fréttir um myndun nýrrar ríkisstjórnar á Íslandi. Eins gott að vera ekki að segja einhverjar aðrar fréttir í slíku ástandi – það myndi enginn trúa þeim.

28. nóvember 2017

Nú er svo komið fyrir mér að ég hef verið boðaður í spjall í Ríkisútvarpinu í dag. En hvað á ég að segja þar? Það fyrsta sem mér datt í hug var að tala um Rilke og ljóðið hans Lébarðann (eins og Helgi Hálfdanarson vill hafa það) – það var einmitt verið að tala um Rilke í sama útvarpsþætti um daginn, um samband hans og Rodin; einstaklega skemmtilegt spjall – og það er alveg ástæða til að tala um Rilke í tengslum við bókina sem var að koma út, því án Rilke væri til dæmis ekkert fyrsta ljóð í bókinni – bókin myndi einfaldlega byrja á ljóði nr. 2, og svoleiðis bækur getur verið snúið að lesa, sbr. það þegar maður drekkur úr glasi, þá verður maður alltaf að byrja á fyrsta sopanum. („Aldrei taka fyrsta sopann,“ er einhver einkennilegasta ráðlegging sem ég hef heyrt.) Ég gæti haldið áfram með þessa líkingu: án fyrsta reyksins verður sígarettan ekki reykt, og svo framvegis. Mig minnir reyndar að ég hafi nefnt þetta með Rilke áður hér á síðunni; en ég hef tilhneigingu til að endurtaka það sem ég hef gert áður. Ég hef meira að segja byrjað aðra ljóðabók á ljóði sem „gerist“ á Rauðarárvíkinni, eins og Öfugsnáði gerir. Og núna er ég að hugsa um að halda því áfram. Næsta ljóðabók, sem með réttu ætti að koma út eftir fimm ár, mun rísa upp úr hafsvæðinu milli Sæbrautar og Kjalarness (milli Sólfarsins og Esjunnar). En af hverju Lébarðinn? Ég veit ekki betur en að í upphafsljóði bókarinnar minnar komi fyrir simpansi. Og trillusjómaður í blárri peysu, eins og sjómaður. Ef tími gefst til mun ég ræða þetta í útvarpinu í dag. Ég þurfti annars að fara í nýlenduvöruverslun núna snemma í morgun (mig vantaði kaffi); þetta var svona búð sem er opin allan sólarhringinn; og hvað ætli hafi blasað við manni þegar „maður“ kom þangað? Langborð þakið bókum í plasti. Eins og ósjálfrátt (það var ósjálfrátt – óþarfi að nefna eins og í þessu tilviki) leitaði ég að minni eigin bók; ég átti ekki sérstaklega von á að sjá hana, því mig grunaði að ljóðabækur væru hafðar út undan í svona búð; en hvað fann ég? Ég fann bókina. Að vísu lá hún á hvolfi – á grúfu – ólíkt öllum öðrum bókum á borðinu; en hún var þarna samt. Og ég sneri bunkanum við; ég lét framhlið bókarinnar snúa upp. Eftir á að hyggja sá ég ekki fleiri ljóðabækur á borðinu í búðinni, en kannski gaf ég mér ekki tíma til að skima eftir þeim – mér lá á að ná í kaffið. En er þetta ekki alveg týpískt? Ljóðabókinni (hugsanlega þeirri einu í búðinni) er snúið við til að viðskiptavinir taki síður eftir henni. Stríðinu gegn ljóðinu er hvergi lokið. Það fer fram í nýlenduvöruversluninni – 24 stundir dagsins.

 

26. nóvember 2017

Sögusvið Fjarverunnar: Hlemmur og nágrenni

 

 

 

 

 

Ljóðskáldið á daginn … Ég held ég fari alveg örugglega rétt með að þetta sé titill á bók eftir Jóhamar. Þetta hlýtur að vera einhver besti titill frá upphafi titla. Og mér verður stöðugt hugsað til hans – oftast að degi til.“

„Áttu við að kvöldið og nóttin sé tími ljóðskáldsins, en ekki dagurinn?“

„Ábyggilega. Ljóðskáldið hefur ekkert leyfi til að leggja allan sólarhringinn undir sig. Ekki er rafvirkinn að störfum um niðdimma nótt. Eða hvað …?“

Eða hvað mundi ég líka hugsa í því sambandi. Ég býst við að múrarinn sé sofandi yfir hánóttina, en það er annað mál með rafvirkjann.“

„En talandi um titla, þá hafði ég verið að hugsa um að skrifa hér stuttan þátt undir titlinum Morðið í stálvöruversluninni (sú hugmynd varð til þegar ég var staddur í Brynju á Laugaveginum um daginn), en tvennt varð til þess að ég endurskoðaði þá ákvörðun. Í fyrsta lagi var ég ekki viss hvort orðið stálvöruverslun væri notað yfir verslanir á borð við Brynju, Húsasmiðjuna eða Byko; og í öðru lagi lenti ég í svolitlu atviki í einni af þessum verslunum í gær (sem var þó ekki Brynja við Laugaveginn); atviki sem mér fannst allt í einu meira virði að segja frá en einhverju morði í „stálvöruverslun“ – það er alltaf verið að fremja þau, hvort sem er.“

„Og hvað gerðist?“

„Nú, ég þurfti að kaupa tappa í vegg, fyrir skrúfu, til að hengja upp málverk, svona múrtappa, þannig að ég gekk upp að bláklæddum starfsmanni í „stálvöruversluninni“ og bað hann að aðstoða mig. Ég spurði hvort þeir væru með múrtappa. Og hvað heldurðu að starfsmaðurinn hafi sagt?“

Túrtappa?“

„Já. Hvernig er hægt að heyra M sem T?“

„Og hvað sagðir þú?“

„Þegar hann þóttist hafa heyrt túrtappa?“

„Já.“

„Ég leiðrétti hann. Ég sagði: Nei, ég átti við múrtappa. Og þá sagði hann: Það hlaut að vera – við seljum ekki túrtappa. Þú færð þá í Krónunni, sem er hérna rétt hjá.“

„Og hvað svo?“

„Þegar hann sýndi mér múrtappana, þá sagði ég: Þeir eru ekki gefins.“

„Sem þeir voru væntanlega ekki, er það?“

„Nei, þeir kostuðu 7 krónur stykkið.“

„Sem sagt ekki gefins.“

„Svo sannarlega ekki. 7 krónur vildu þeir fá fyrir stykkið.“

„Og þú hefur væntanlega keypt fleiri en einn?“

„Ég keypti fjóra. Þannig að heildarkostnaðurinn var 28 krónur. Svo kom reyndar í ljós að ég hefði þurft að kaupa fleiri. Ég er að fara í það núna. En aftur að ljóðskáldinu „á daginn“. Ég hitti Þórdísi Gísladóttur um daginn – það var að degi til, upp úr klukkan fimm í jólaboði Bjarts (spurning hvort dagurinn hafi verið liðinn) – og við töluðum um Rauðarárstíginn. Rauðarárstígurinn er ábyggilega ein áhugaverðasta gata Reykjavíkur, hvort sem það er fyrir ljóðskáld, rafvirkja, múrara eða rakara. Ég tala nú ekki um fyrir skáldsagna- og leikritahöfunda – Rauðarárstígurinn er uppspretta skáldskapar og hárvaxtar.“

Uppspretta hárvaxtar er fáránleg samsetning orða.“

„Ég veit.“

24. nóvember 2017

Mér er skapi næst að kalla á hjálp. Getur einhver lesið allar þessar bækur fyrir mig? Hver nýr titill sem mér berst inn á heimilið (úr jólabókaflóðinu) ýtir þeim sem kom á undan til hliðar. Þetta eru allt of margar bækur. Það eina í stöðunni er að setja Glenn Gould á fóninn (sem hentar reyndar ágætlega, því ég þarf að fara í svolitla handavinnu – hvaða vinna er annars ekki handavinna? Ég veit ekki betur en að ég skrifi með höndunum.) Glenn Gould dagsins í dag spilar Sibelius. Ég ákvað að fletta þessari músík upp á amazon – ég var forvitinn að vita hvað aðrir segðu um Glenn Gould að spila Sibelius. Og ég fann svolítið. Kannski er illa gert að vera að birta þetta – fólk gæti haldið að ég sé að gera grín, og það er alveg rétt: ég er að því – en mér finnst ólíklegt að Tetsuo Ishiaion viti hver ég er, og enn ólíklegra að lesendur þekki til Tetsuos Ishiaion. Kannski er þessi Tetsuo ekki til. Ég hef sjálfur birt umsögn um tónlist á amazon, og ég gerði það undir dulnefni. (Ég hef meira að segja gefið út bók sem nefndist Dulnefnin – gott að geta komið því að hér). En hér er hinn títtnefndi Tetsuo Ishiaion að tjá sig um Glenn Gould að spila Sibelius og Scriabin:

4.0 out of 5 stars

I’m loving this musics.

By Tetsuo Ishiaion 23 July 2013 – Published on Amazon.com

Verified Purchase

This is my first CD of non-Back/Beethoven/Mozart musics.
Glenn Gould’s this work was very impressive for me.
I’m listening every night, every day.

23. nóvember 2017

Hversu gott getur popp orðið? Ég veit að þetta vekur upp draug Alan Vega (og Martin Rev, sem er reyndar enn á lífi, bara 69 ára gamall); en reimleikar þurfa ekki að vera slæmir.

Oh baby Oh baby You’re having a bad dream Here in my arms Oh sugar You came to me Could all be a bad thing Doing harm Oh oh oh Oh lover You run from me We move like a bad scene Shot in the dark Oh but please Please wake me For my love lies patiently Please baby please And my love life waits for me Oh love You came to me Are you having a bad time There in your home